In Soviet Russia

Ліпень 4, 2013

Последний «Крепкий орешек» посмотрел с неожиданным удовольствием. Он, вроде бы, очень плохой: нет ни сюжета, ни диалогов, ни характеров, но всё это авторы компенсировали одной изящной находкой – действие происходит в России, отчего любой недочет сценария можно легко объяснить при помощи терминов «Бескрайние Русские Просторы» и «Загадочная Русская Душа».

Вот, например, спрашиваем: как герои могли за пару часов приехать из Москвы в Припять на легковом автомобиле?

– Бескрайние Русские Просторы.

А почему тот плохой парень не убил другого плохого парня на месте, а полфильма без толку таскался в его компании и только потом достал пистолет и застрелил?

– Загадочная Русская Душа.

И всё, никаких вопросов к сценаристу. Какую логику и здравый смысл можно искать в стране, где, как известно, телевизор смотрит ТЕБЯ?

Длинная сцена погони в начале фильма, например, довольно точно описывает обычное дорожное движение в Москве, как лично я его себе представляю: легковые машины ездят по грузовым, некоторые автомобили в плотном потоке могут быть расположены перпендикулярно проезжей полосе,  для сокращения пути используются прыжки с моста. Также замечен джип, который без всяких видимых причин вдруг наезжает на идущую перед ним машину и делает сальто. Его никто не толкал, он вообще не участвует в погоне, очевидно Загадочная Русская Душа подсказала ему в этот момент именно таким образом преодолеть Бескрайние Русские Просторы.

В общем, кино получилось хоть и плохое, но реалистичное.  

Нарэшце паглядзела (дзякуй, Таня). “Перад світаннем” падаўся неблагім, але крыху нудным, многа французскага многагаварэння і маладзёжнай ідэйнасці, абчаравальнай бландзінкі з мыслямі. А “перад заходам” падсвяціў і аб’яднаў усё ў цудоўнае цэлае. У першым яны знаёмяцца і дамаўляюцца сустрэцца. У другім сустракаюцца, але не тады, калі дамовіліся, а праз дзевяць год, і тут пачынаецца камемарацыя, харашо. Высвятляецца, што яны культывуюць у памяці абсалютна розныя версіі таго важнага дня. Потым высвятляецца (вот тут зноў, праўда, многа лішнегаварэння), чаму яны гэта робяць, калі насамрэч помняць аднолькава. Прычым у героя ўжо ёсць грошы на іншы самалёт, можа смела забіць на рэйс, але вельмі страшна, таму што немагчыма зразумець, ці трэба. І вот ён сцелецца за гераіняй, цягнецца за ёй да апошняга, яшчэ крыху, яшчэ чуток, цягне час, чакае, каб у нейкую трэшчынку лінула святло і падказала яму, што рабіць.  Гэтае спалучэнне трагічнай амеханіі і дачыненняў, заснаваных выключна на перадгісторыі (у іх больш ні-чо-га няма), кранае.

Такое можна параіць з-за, напрыклад, момантаў. Манро ў джынсіках, харошы таўстун Пол Дуглас з бровамі. І яшчэ Манро выходзіць з мора, кажа “мне вада ў вуху”, а жаніх хапае яе за ногі і пачынае вытрасаць ваду. Гэта клёва, ледзь знайшла карцінку.

Я да апошняга чакала, як пад надрыўную музыку ўтопяць немаўля ці нешта яшчэ драматычна-непапраўнае. Там Барбара Стэнвік выбірае рамантычную прыгоду ў форме мудакаватага чувака сумніўнай прыцягальнасці, і адумваецца з нейкімі разважлівымі вензелямі пра мараль, калі ён раз пяты вырашае яе патрэсці, як пададзяяльнік, знаеце. Гэта як калі збіраешся залезці ў тэлефонку накрасці дроту, а потым цямнее, кампанія радзее, кураж знік, і ты застаешся сам-насам з чалавекам, з якім не варта пачынаць заварушкі. І ён пра цябе думае тое ж, а вам дрот красці яшчэ. І ты пачынаеш узгадваць Біблію ці хоць каго-небудзь аўтарытэтнага, каб зліцца, пакуль не позна.
Амаль надумала нешта пра меладраматычнае старое кіно, але ну нельга ж так проста – ўзяць сказаць. Пажаваць трэба, папорціць і забыць. Так што меркавання зноў няма, але Манро ў джынсіках мне падабаецца. Мне ўвогуле падабаецца Манро, яна кацяткі.

Гэта як калі збіраешся залезці ў тэлефонку накрасці дроту, а потым цямнее, кампанія радзее, кураж знік, і ты застаешся сам-насам з чалавекам, з якім не варта пачынаць заварушкі. І ён пра цябе думае тое ж, а вам дрот красці яшчэ.