In Soviet Russia

Ліпень 4, 2013

Последний «Крепкий орешек» посмотрел с неожиданным удовольствием. Он, вроде бы, очень плохой: нет ни сюжета, ни диалогов, ни характеров, но всё это авторы компенсировали одной изящной находкой – действие происходит в России, отчего любой недочет сценария можно легко объяснить при помощи терминов «Бескрайние Русские Просторы» и «Загадочная Русская Душа».

Вот, например, спрашиваем: как герои могли за пару часов приехать из Москвы в Припять на легковом автомобиле?

– Бескрайние Русские Просторы.

А почему тот плохой парень не убил другого плохого парня на месте, а полфильма без толку таскался в его компании и только потом достал пистолет и застрелил?

– Загадочная Русская Душа.

И всё, никаких вопросов к сценаристу. Какую логику и здравый смысл можно искать в стране, где, как известно, телевизор смотрит ТЕБЯ?

Длинная сцена погони в начале фильма, например, довольно точно описывает обычное дорожное движение в Москве, как лично я его себе представляю: легковые машины ездят по грузовым, некоторые автомобили в плотном потоке могут быть расположены перпендикулярно проезжей полосе,  для сокращения пути используются прыжки с моста. Также замечен джип, который без всяких видимых причин вдруг наезжает на идущую перед ним машину и делает сальто. Его никто не толкал, он вообще не участвует в погоне, очевидно Загадочная Русская Душа подсказала ему в этот момент именно таким образом преодолеть Бескрайние Русские Просторы.

В общем, кино получилось хоть и плохое, но реалистичное.  

просто цитата

Сакавік 27, 2012

Роджер Эберт в рецензии на “True Crime” Клинта Иствуда

In England 25 years ago, traditional beer was being pushed off the market by a pasteurized product that had been pumped full of carbonation (in other words, by American beer). A man named Richard Boston started the Real Beer Campaign. Maybe it’s time for a movement in favor of Real Movies. Movies with tempo and character details and style, instead of actionfests with Attention Deficit Syndrome. Clint Eastwood could be honorary chairman.

Сакавік 17, 2012

Если не размениваться на мелочи, то можно сказать так:

Самый лучший гангстер в американском кино 30–40-х годов – это Джеймс Кэгни.

Самый значительный из тогдашних кинофильмов про гангстеров – это «The Public Enemy» с Кэгни в главной роли.

Самая знаменитая сцена из фильма «The Public Enemy» это т. н. «сцена с грейпфрутом», в которой герой Кэгни размазывает грейпфрут по лицу своей подружки, в исполнении Мэй Кларк, снявшейся, между прочим, примерно в пятидесяти фильмах, но при этом отчетливо запомнившейся широкой публике только как невеста Франкенштейна и та самая девица, которую Кэгни припечатал грейпфрутом.

Через сорок с лишним лет после выхода фильма режиссер Уильям Уэллман пояснил в интервью, что придумал эту сцену по мотивам своей личной жизни. В то время он часто ссорился с женой, и при этом его всегда выводило из себя ее спокойствие и демонстративное молчание.  Поскольку ссоры регулярно случались за завтраком, а завтракала она обычно грейпфрутом, его преследовало навязчивое желание запустить этим грейпфрутом ей в лицо, чтобы добиться от нее хоть какой-то внятной реакции.

Кэгни в своей автобиографии также рассказывал, что когда фильм начали крутить в кинотеатре на Таймс Сквер, бывший муж Мэй Кларк специально засек время этой сцены и много раз подряд приходил в кино ровно к ее началу, смотрел с наслаждением и сразу уходил.  

Я такая жопа! Гэта харошы блог, а я набрала крупы за шчокі і не расказваю. Хаця ўсе, напэўна, ужо ведаюць, што Міранда Джулай. Карацей тут вот, і я збольшага згодная.

ха

Кастрычнік 28, 2011

Паглядзела “Меланхолію”. Напэўна, я адвярнулася чыхаць у самым пачатку, калі паказвалі сутыкненне з зямлёй, таму да самага канца разглядала запаволеныя кадры загразання ў газонах як метафару меланхоліі. І толькі на апошніх хвілінах, да мяне дайшло што гэта фантастыка, што штука ў небе рэальна збіраецца ёбнуць. Уявіце мой шок.

Гэты абсалютны фінал узрушвае і спусташае, кропка і ўсё, па-за чарнатой кадру не застаецца ніякага развіцця, нічога, што можна дамысліць. І паколькі ў мяне неверагодная праблема з кропкамі, то хочацца завяршаць так любую гісторыю. Думка пра селекцыю, пра тое, што не ўваходзіць у спіс, структуру, школьнае сачыненне, усе нюансы і запасныя варыянты, усе дадаткі і пасляслоўі (мінула дзесяць год, героі тыя ж) – хочацца падарваць зямлю к чарцям.

Яшчэ я даўно і многа думала над тым, як правесці канец свету, ясна ж што плакаць не трэба. Куды бегчы, з кім развітвацца, якія бутэлькі адкаркоўваць. Гэта дае адчуванне фокусу, танізуе і цвярэзіць.

Вельмі цяжка цадзіць слова “падабаецца”, яно больш пасуе да кексікаў.

Яшчэ глядзелі апошняга Альмадовара, і я цалкам забыла, што пра яго думаю, увогуле. Таленавітая прапаганда? Нешта такое?

дай гурок

Май 9, 2011

Я тут, эй.

Спыніліся на секунду, паглядзелі “Пакаленне П”, стала неяк так сабе. Фільм сам склеены як адзін з тых ролікаў, пра якія расказвае, ад гэтага кружыцца галава і ўкачвае. Стоп, спярша пра кніжачку, канешне. Перадгісторыя такая: Жэнька невымерна любіў Пялевіна, мог стаць пасярод кухні, зачытваць і хахатаць. Праз прызму іх шалёных гісторыяў пра фуру шпрот і іншыя дзевяностыя я на Пялевіна і глядзела – нежненька. Чапаева і лісіцу на ровары любіла чуць больш. Але і пакаленне – выдатны матэрыял для экранізацыі, шчыльнай, пругкай, якая змушае забываць арыгінал. Так думаю.

А выйшла панура і напружана. Дыялогі парэзалі хаатычна, каб замяніць паўзамі (права на выкарыстанне паўзаў у кіно павінна выдавацца пасля нейкіх адмысловых ініцыяцыяў). Епіфанцаў раздражняе – глядзіш і нібы жуеш картонны латок для яек. Букету Ахлабысціна раскрыцца не далі, толькі Літвінава сама сабе маладзец (ну гэта калі любіш Літвінаву, мы да). Але больш сумна, што ў арыгінале ёсць задор, балаўство і, у нейкім нават сэнсе, дакументальнасць. У экранізацыі – неакуратнае, фальшывае прыпамінанне, гранне на разладжаных струнах калектыўнай балалайкі. І яшчэ многа там рознага. Хаця я б паслухала таго, каму спадабалася – не ўсё разумею ў сваёй рэакцыі. Кантрасту бы!

Якія ёсць харошыя фільмы пра дзевяностыя, – спытаў у выніку Н. Я сходу назвала “мамунегаруй” і “багіню”, што таксама характарызуе. А праўда, якія?

Люты 10, 2011

Вязала маме снайперскае, і хацела максімальнай наіўнасці, як у дзетсадаўскай аплікацыі к восьмаму сакавіку, і выйшла так:

Photobucket

А брат просіць падзяліць чатыры пальцы на два, каб было прышэльчаска, але ён і сам скора зможа, правыя і левыя петлі ўжо толькі так.

Палюбіла найпрасцейшы ўзор “кропачка”, звязала ім яшчэ мітэнкі і думаю можабыць і сабе таксама (таму што новыя знятыя з батарэі беленькія забыла ў таксі з румынамі, а папярэднія падарыла Ленцы).

Photobucket

Акрамя гэтага, мы ў кіно хадзілі і глядзелі бясслоўны фільм ФІФ (перадаю фанетычны прывет суаўтару), кіно вельмі харошае, а мы – так сабе, таму што спалі па чарзе і шапацелі бананам. Ячшэ мілае кіно – Сіці-Айленд  (для тых, каму Маргуліс – каралеўна). А ў “10 абяцаннях майму сабаку” я ўпершыню пачула гэтае даўно аджылае “каваі”. І тыдзень паўтарала, а раней неяк міма было.

А вот, внезапно, для далеких от вязания людей вроде меня, хорошее пояснение того, за что можно презирать мохер так, как презирает его Дама с Клубком

Moher to siła
Moher to władza
Moherowych kapeluszy
Nigdy się nie zdradza
Moher daje młodość
Niesie wielkich przemian wiatr
Moherowy beret opanuje świat

подробно здесь: http://community.livejournal.com/music_action/387916.html

мне не стыдна

Студзень 24, 2011

Хто не паварочваў у метро на кастрычніцкай пасля параў, каб паглядзець серыял “Мяцежны дух”, тыя проста не чытайце. А мы да. Гэта неверагодна кепскае падваротнае бырла, толькі яркіх колераў і з газікамі. І вот я знайшла яго на торэнтах, з праваламі ў дубляжы, каб можна было слухаць гішпанскую і лавіць знаёмыя словы (праўда, там няма нічога з майго слоўніка, які: хамон, піва і попельніца). Ну можа быць, гэта мне замест серыяла “школа”, якога і якой у мяне не было. Праўда, паглядзела менш за чвэрць, дастаткова, каб абліцца слязьмі і заташніць ад радасці. Калі я дзялілася з Кацяй, тая сказала “дада, помню, я не бачыла заключную серыю, таму што быў нейкі семінар”. А я помню, што заключную серыю бачыла, таксама сімвалізуе.

А цяпер сенсацыя. Аказваецца, ёсць паўнаметражны працяг, салатава-ружовае роўд-муві, пасталелыя дзеткі едуць пець, зацяжарваць і паміраць – гастролі! Такі ж шок мяне напаткаў, калі Н. раздабыў неблагое нават бразільскае кіно, а там усе персанажы – найлепшыя сябры нашых бабушак, серыяльныя зоркі. І пытанне ў фільма сур’ёзнае (“як бы не праебаць жыццё”, па вялкім рахунку), але задаюцца ім усе гэтыя Анны-Марыі, з партугальскім шумным шыпеннем, бешанай мімікай і многа блёстак. Калапс! У нашым пракаце нават назву фільма не сталі перакладаць, а замянілі на ўсімі любімае “Хазяйка судзьбы”, ооо.

У фільме “чатыры мяцежныя дарожанькі” толькі Мія, Манэль, Марыса і Пабла. І аўтобус. І імкліва народжаная ў дарозе доч Міі. Ну гэта трэба паглядзець тым, хто разумее, а чом я. Яшчэ там ёсць слова “роканроль”. Пад уражаннем і так, для радасці, сфатаграфавала дзікі кіч, а цяпер люблю яго:

“Элен і рабяты” адстой, падарожжа па вуліцах дзяцінства скончанае, ну і жуць мы любілі тады.

просценька

Студзень 13, 2011

Кіно. Сёння ў госці прыходзіла Каця, і я стала пералічваць, колькі серыялаў прагледзела ў межах праекту “паглядзець УСЕ серыялы”. Выйшла многа. У такім маналогу кожны пункт патрабуе кароткай аргументацыі, акрамя “ну проста клёвы”. Выйшла так, што “Стакроткі” я цаню за кранальны і мілы чорны гумар плюс карцінка, Fringe – за непахісную Алівію Данэм і апетыт прафесара Бішапа, Lost у сухой рэшце зачароўвае лінгвістычным асарці (і мне там вельмі не хапала сям’і хутарскіх латышоў). Потым узгадала, у апошняй серыі Good wife (а я перш за ўсё люблю і па-дурацку суперажываю Маргуліс яшчэ з хуткай дапамогі) было такое: галоўная гераіня Аліша размаўляе з сынам яго каляжанкай.  Каляжанка кажа “я хачу стаць адвакатам, міжнароднае права”, а сын як бы адказвае “я хачу прабіць вуха”. І Аліша рэагуе сціплым адвакацкім смехам. І тут для мяне гэта становіцца адным з самых правільных кінематаграфічных смяшкоў на свеце, і персанаж картоннай забаўляльнай цялежкі атрымліваецца глыбокім і правільным, а серыял вельмі блізка любімым.

Ніткі. Рукавічная зіма. Усё часцей мне пакідаюць вырашаць, якія каму трэба рукавіцы, і так выходзіць намнога лепш. Напэўна, трэба пераставаць брацца за чужыя жаданні ў прынцыпе, я ведзь іншага хачу. Жакард тройкай выглядае так, напрыклад, але мярзотныя фота мяне парадкам дасталі. На жывой рукавіцы не было гэтага гуляння петляў і крывізны, я ж знаю! Канфлікт тонкасці вязання яшчэ ў тым, напрыклад, што тоўстыя цяплейшыя. А сапраўдныя і крутыя ўзоры ўсе разлічаныя пад іголкі. І зараз я вяжу агромнага памеру (18 петляў на пруток, здавалася б) нешта, каторае спадзяюся ўваляць. Гэта кампраміс свастыкі і тэрмаізаляцыі. Што казаць, я баюся паразы і марнасці ў выніку.