Люты 20, 2012

В двенадцатой серии четвертого сезона телесериала «Секретные материалы» есть такая сцена: агент Малдер находит на месте преступления оторванный человеческий большой палец, показывает его агенту Скалли и спрашивает: «Сискел или Эберт?».

Кто такие Джин Сискел и Роджер Эберт – это всем прилежным и любознательным мальчикам и девочкам известно, но смысл шутки таки пришлось уточнить у википедии.

Дело в том, с 1986 года до смерти Сискела в 1999-м Эберт с Сискелом вели популярную телепередачу, в которой обсуждали новые фильмы и в конце ставили оценку, показывая большим пальцем вверх или вниз. Вот так:

В 80-е—90-е, понятно, все люди, что в Америке, что у нас, были с несколькими высшими гуманитарными образованиями, читали книги в твердых обложках, слушали симфоническую музыку и смотрели не фейсбуки и твиттеры, а умные и красивые передачи про духовность, каковые в те времена занимали не менее 100% эфирного времени. Поэтому большие пальцы Сискела и Эберта знал в Америке каждый младенец, и намекать на них можно было, где ни попадя, совершенно невозбранно.

К слову, в известной песне ВИА «Bloodhound Gang» про «do it like they do
on the Discovery Channel», есть такие строчки: «yes I’m Siskel, yes I’m Ebert, аnd you’re getting two thumbs up».

Попутно обнаружилось, что один из моих любимых и, в определенном смысле, лучших кинорежиссеров современности Роланд Эммерих забавно отомстил Сискелу и Эберту за ругательные рецензии на его фильмы. В одном из моих любимых и, в определенном смысле, лучших кинофильмов современности «Годзилла» есть такие персонажи, как мэр Нью-Йорка Эберт и его помощник Джин. Предвыборный лозунг мэра Эберта дословно переводится, как «пальцы вверх за Нью-Йорк». Когда мэр появляется в фильме, он показывает большими пальцами вверх, а его помощник позже по фильму демонстрирует свое неодобрение действиями мэра большим пальцем вниз.

«Годзилла» вполне предсказуемо получила от критиков очередные два пальца вниз. Сискел также заметил, что если уж авторы озаботились сделать их с Эбертом персонажами фильма про монстра, то могли бы довести дело до конца и съесть или хотя бы растоптать их этим монстром.

метастазы аптымізму

Лістапад 22, 2010

Мы жывыя, толькі маўчым. Гэта выглядае умно, думаю: сабака, калі маўчыць, то адразу чыста прафесар.

Патлумачым карцінку. Адзінае саабражэнне пра вязанне ў мяне звязанае з пакаленнем, што мы жывем. Глупая бабская праграма для вышыўкі крыжыкам навучыла рабіць вокамгненную схему па клетках для шрыфтоў (дзе яна была, калі мы малявалі бэтмэна). Я звязала эээ SOMETHING FOREVER, як папрасілі, і задумалася, як гэта можна разумна прымяніць. Нарадзіцца бы раней, і можна ўкласці ўменне вязаць крутыя літары ў красівае слова хуй, феномен ці роканроль. А цяпер гэта зноў проста размова пра вязаную яешню. Уся азбука ў зборы, і няма ані слова, каб, ну знаеце, СЛОВА. Асновы састрасены, а сатрасаць асновы, якія ўжо сатрасены – ўкачвае.

Пра кіно ўвогуле не саабражэнне, затое таксама пра настальгію па часах, калі нас не было (гэта, магчыма, самая соль рэтраспектывы). Фанатычна ўзгадваем песні з любімых кінафільмаў і шукаем усе каверы на іх.

Маё вязанне спантанна многа хвалілі апошнія некалькі дзён, і з’явілася дрож. Скрыні нітак пранізліва глядзяць у вочы і прапаноўваюць замуж, я ж не знала, што ўсё так сур’ёзна будзе, калі сп’яну набрала першую пятлю.

правая, левая, удар!

Сакавік 29, 2010

Я не прапускаю магчымасці імпрув май інгліш, ну хоць так. Чортаў пацанчык, які вядзе хуліганскі блог Коэна, павесіў пост (я вучуся! гэта на запыт “history of knitting” такое) пра пікантнае вязанне: Knit One, Purl Two, Flog Three.

Цяпер я запомню, што knit – гэта вязаць правай, purl – вязаць левай. А flog, панятнае дзела, ужо не пра вязанне, але таксама прыгадзіцца.

А калі па сутнасці, то гэта мала адрозніваецца ад вязанай яешні. Весела, але другасна і надаедліва. Нехта вырашыў рэабілітаваць вязанне і ДАКАЗАЦЬ, што яно не проста бабскі занятак. Свет ломіцца ад доказаў, але кожны дзень нехта новенькі паведамляе “о блін, а я не ведаў, што вязанне можа быць вясёлым і сучасным”. Паўторамі можна нейтралізаваць што заўгодна. У нас на электронным будзільніку, напрымер, стаяў “Турэцкі марш” Моцарта, і я ўставала ў школу. Так я дагэтуль нічога не магу сказаць пра марш, таму што чую ў ім толькі адно “бля, шэсць трыццаць, я яшчэ хвілінку ну калі ласка”. Тут што важна ўдакладніць: я бясконца вітаю гэтае “каб было весела”, але выбешвае слова “даказаць”. Калі хочаш даказаць, напішы трактат, напрыклад.

А я хачу дыялектыкі, рэабілітаваць вязанне абратна і даказаць, што яно можа быць унылым і занудным!

Да таго ж, захапленне вельмі практычнае. Любімыя мною трыкатажныя вырабы ў крамах каштуюць вельмі дорага. Самой ствараць іх значна танней.

Вельмі тыповае разважанне, у якім грошы – гэта нейкая абстракцыя, якой усё адно няма, часу завалісь, а ўменні маюць чыста сімвалічнае значэнне і не таварызуюцца. А я чо, я не тое каб так за таварызацыю, але я лічу, што раз мы не індусы (у нас няма гэтых быццёвых прывілеяў – яркіх сары, кропачкі на ілбе, рыкшаў і акіяну), то і нефіг быць індусамі. Ці кітайцамі. Зімы халодныя, п’янства невычарпальнае – так нам да скандынаваў. А правільна я думаю, што паміж выключанасцю ў Кастэльза і неінфармаванасцю пра тое, па чом можна прадацца на рынку ажурных пінетак, ёсць непасрэдная сувязь? Дзядзя Лёша, вы язва, но вродзе сільна умны, пагаварыць бы з вамі.

that’s my girl

Сакавік 26, 2010

Но заўсёды можна прасцей, да?

Дада, тое, што я спрабавала блытана пра Бонда, лёгка тлумачыцца словам “амаж”, калі дадаць агаворку:

Вассал влагал свои сомкнутые руки в руки сеньора, который должен был сжать их, и выражал волю препоручить себя сеньору примерно по следующей формуле: «Сир, я становлюсь вашим человеком» (Франция, XIII в.).

Атупенне адбываецца прыблізна так: ты сільна задумваешся, што агульнага паміж фуа і фуагра.

гл. дадатак

Сакавік 24, 2010

Прыбыла фота бабра.

І фрагмент трафейнага плаката, які на раніцу пацвярджаў. Мы ўбачылі іх па чарзе, і калі з цемры выплыў факт, што перад намі Бэккал, Богарт і Манро на адным калажы з індзейскай пірамідай, Харысанам, лодачкай і леапардзікам, божа ну вы разумееце. Альбо не.

Кофта скончаная, толькі няма гузікаў. Умерана ідзіоцкая, хоць стразай расшывай.

тэзісы, да?

1. пастаўленыя перад бесчалавечным заданнем пераабуцца з зімы ў светлае заўтра, купілі алы пропуск ва ўсе лужыны па калена. так моцна алы, што глядзець больна, а на душы гармонікі выюць марсельезу.

2. пераабуліся і сустрэлі бабра.

3. бабёр выплыў на бераг (бабёр вотакі – па метаду антона) і грыз ножку крэсла ці кавалак барнай стойкі зялёнай піцейнай будкі над ракой, якую разбіла ўдрызг крыгаходам.

4. бабёр – натуральны лось, агромны, з пугаюшчай вільготнай спіной. калі плыве, нагадвае чорны пакет, які рашуча супраціўляецца імклівай плыні.

5. пра бабра можна пісаць бясконца, мы глядзелі яго зверху, збоку і зусім зблізу.

6. вы былі ў трансільваніі? – спытала таня. канешне былі, адказала я, мы выйшлі з цягніка на перон, жэня паказаў на круглую поўню і сказаў “бля, ребята, по-мойму, нам пиздец”, а потым мы дасталі кусок ахуеннай румынскай брынзы і елі яе пад запраўкай.

7. кабак “трансільванія” аказаўся роўна такі самы, і мы цэлую ноч браталіся з фанатамі жальгірыса.

Пасля бабра – хоць дыстанія, жыццё крыху заіскрылася. Купіла яшчэ гэтых мяккіх літоўскіх нітак.