хочу наконец-то выучить все ереси

Сакавік 16, 2010

Год таму Н. спытаў патлумачыць пра новага Бонда, але я абразліва перапыняла, была ап’яненая выходнымі і віленскім будынкам з квадрацікамі і вярзла чота пра статусы жж-карыстальнікаў. Сёння раптам пераўтварылася ў гаварашчую галаву вечнай ісціны і завярзла пра Бонда, но Н. не расслабіўся (хаця і вельмі расслабіўся) і спытаў пра песню рэдактараў – чаму так? Блін, ну пачакаем адказаў, якія прыходзяць, раз не ўмеем іх здабываць. А чаму пра Бонда. Чытала ў метро маленькі фрагменцік тэксту (ой ну хрэстаматыя, што выдалі – то і чытаем), вельмі смяялася над:

Эко предложил следующую повторяющуюся схему романов о Джеймсе Бонде.

А. М дает задание Бонду.

В. Злодей предстает перед Бондом (может быть в различных фор­мах).

С. Бонд создает первые препятствия злодею, либо тот создает первые препятствия Бонду.

D. Женщина представляет себя Бонду.

Е. Бонд использует женщину: овладевает ей или начинает ее обо­льщение.

F. Злодей берет в плен Бонда (вместе с женщиной или без нее).

G. Злодей подвергает пыткам Бонда (вместе с женщиной или без нее).

Н. Бонд побеждает злодея (убивает его или его представителя или помогает в его убийстве).

I. Бонд выздоравливает, наслаждаясь женщиной, которую он затем теряет.

(гэта Woollacot J. Messages and Meaninigs, калі чо)

Там пра дыхатаміі, крэпкі падмурак усякага Бонда. Ну так вот старыя Бонды са сваім дабром-злом прынамсі паспяхова круцяць з шарманку з разу ў раз, прабаўляюцца ўласным унутраным рэсурсам. А новы Бонд палемізуе са старым, азлоблена, ярасна, хаця нічога не мае за душой, акрамя таго, старога, у красівым касьцюмі. І што? Ну ён бессэнсоўны, калі адняць ад цела першабонда. Спора не аддзялілася і не зажыла ўласным жыццём. Не прарасла пшаніца. Не забуяла жыта. Фільм-піяўка.

Коэны, якія перафігачваюць Глыбокі сон і ўсяго Чандлера і не толькі яго, у непазнавальны неваабразімы карнавал Лебоўскага – імі кіруе любоў, паклон да зямлі і жыватворнае нават жаданне чота так выебнуцца. Як напісаць партрэт любімай зялёнымі трохкутнікамі (ой, помніце, у Караткевіча было, што нельга маляваць любімую жанчыну зялёнымі трохкутнікамі, а кстаці Караткевіч – гэта Богарт, ой мяне нясе стоп). Ты жэ не палемізуеш з прыродай любімай жанчыны, а хочаш яе дакрануцца неяк яшчэ іначай, і аказваецца, што нічога не маеш для гэтага, акрамя трохкутнікаў, зялёных там. Гэта харошае цытаванне, яно на баку дабра. У выніку вялікі Лебоўскі атлічна функцыянуе і без арыгіналу, спора адчапілася. Пшаніца прарасла. Жыта забуяла.

Цяпер мненіе. З гэтым жа рэзонам Вероніка Кастра на веніку – шэдэўр, а Мона Ліза з элегантнымі вусікамі, напэўна, не зусім. Врочэм усё гэта нічым не пацвярджаецца, ніяк не верыфікуецца, і няма ніякага шансу сказаць, у чым насамрэч нешта ёсць. І ў чым няма. А спробы насуперак немагчымасці – ну гэта пыха ў сплаве з прыветам Мерабу Канстанцінавічу, як і гераічнае стаянне – пыха ў сплаве з мілай глупасцю. Не разабраць, дзе чые ногі.

Да, но я недавезла дадому нейкі фрагмент лагічнага ланцужка, затое нанесла сена і кукурузы. Ну проста так весела потым было!

Advertisements

Пакінуць адказ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Змяніць )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Змяніць )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Змяніць )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Змяніць )

Connecting to %s

%d bloggers like this: